INTERVIEW

TOP

18/02/2011 : VROUWENVOETBAL SPRAK MET ....

Diego Dupont

VV: Diego, na enkele jaren actief te zijn geweest in het vrouwen- voetbal heb je er nu ook de brui aan gegeven als hoofdtrainer bij SK Staden Ladies. Kan je dat wat toelichten? Het startte allemaal bij DVK Egem 4 jaar geleden.

Diego: Uiteraard. Ik ben een 4-tal jaar geleden aan de slag gegaan als trainer bij DVK Egem die toen in 2de nationale speelde. Het was de ambitie van het toenmalig bestuur om het volgende jaar in 1ste nationale te spelen. We hadden een goede kern en slaagden dan ook meteen in het opzet. Eenmaal in 1ste nationale nam het voltallige bestuur ontslag onder druk van de speelsters. Het nieuwe bestuur deelde echter de vooropgestelde ambitie niet en dan heb ik na de 5de speeldag met een 12 op 15 de club verlaten. Voor velen onbegrijpelijk, maar ik zat op een zinkend schip, waarvan ik niet de kapitein was, en daarvan wou ik geen deel (meer) uitmaken. Achteraf bekeken waren die 12 punten uit de eerste 5 wedstrijden bepalend voor het behoud in 1ste nationale afdeling.

VV: Daarop vertrok je naar Lentezon Beerse. Een groot verschil?

Diego: Zeker. Het toeval wou dat de eerste wedstrijd met Beerse plaatsvond in Egem. Puur toeval, maar wel spannend. Het grootste verschil zat ‘m in de mentaliteit. Lentezon Beerse had een gezonde trainingsmentaliteit. Trainen zoals men speelde, zo hoort het. Hard en met overgave. Behoud was de opdracht en daar slaagden we in. Op het einde van het seizoen gaf ik aan Peter Maene (nvdr. Voorzitter van de vrouwenafdeling van Lentezon Beerse) te kennen het jaar daarop niet verder te gaan. De afstand Pittem – Beerse (ca. 160km) was te ver. Ik vertrok rond 17u00 naar de training, trainde om 19u30 en was pas om 23u00 thuis. Dit tweemaal per week, plus nog een wedstrijd.

Elke thuiswedstrijd voelde aan als een uitwedstrijd. Ik was gemiddeld zo’n 20u per week met Lentezon Beerse bezig. Men trok een nieuwe trainer aan en daar leek het even niet te boteren, waardoor men mij vroeg om alsnog naar Beerse terug te keren. Ik heb dan ook maar toegehapt. Dat seizoen kreeg ik een fantastische hulptrainer, Eddy Joukes (nvdr. Vroegere trainer van K Kontich FC). Eddy kende ik nog als collega in 2de nationale. Op het einde van het seizoen heb ik er de brui aan gegeven. De afstand woog te zwaar door en was niet verder te combineren met mijn job.

VV: Je bent headhunter, klopt dat?

Diego: Ik run samen met mijn echtgenote een selectiekantoor in Roeselare, Yellow Selectie genoemd. We werken ondertussen met 9 mensen, waaronder ook een voetballerke, Celine Decock, die bij Famkes Merkem aantreedt. Een drukke bezigheid mag je wel zeggen.

VV: Na Beerse dacht je ‘ik kom niet meer naar het vrouwenvoetbal terug’?

Diego: Zeg nooit ‘nooit’. Ik dacht er niet meteen aan terug aan de slag te gaan, maar enkele maanden later werd ik door Notaris Christof Kint, voorzitter van SK Staden Ladies, gecontacteerd, met de vraag of ik zijn dames wou trainen. Ik had hier niet meteen zin in, maar toen ik Christof’s project hoorde had ik zoiets van: ‘’t is niet ver, en gezonde ambities spreken mij altijd aan’. Dus ben ik medio vorig seizoen de SK Ladies gaan vervoegen. Behoud eerste opdracht, wat zonder problemen lukte. In de zomer trokken we enkele nieuwe speelsters aan uit de regio, speelsters met een zekere meerwaarde als Faye Verlae, Nele Deprez, Farida Benafla en Valerie Vandenbroele, speelsters waarmee we een plaats in de linkerkolom ambieerden.

VV: Dat leek aardig te lukken in de eerste helft van het seizoen.

Diego: Klopt! We hadden een fantastische voorbereiding achter de rug met knappe resultaten tegen 1ste en 2de nationale teams. Ook de eerste wedstrijden brachten resultaten voort en we stonden continue te flirten met een 6de of 7de plaats.

VV: En toen?

Diego: De traditionele problemen, hé. Examens, blessures, speelsters die liever gaan tennissen, mountainbiken, de voorkeur geven aan een familiefeestje i.p.v. training of wedstrijd,… Gevolg: gemiddeld 7 speelsters van het nationale team op training, dan op zaterdag voluit spelen met blessures tot gevolg. En dan blijven de resultaten achterwege.

Ik heb toen beslist om voluit voor mijn werk te gaan, maar men stemde ermee in dat ik nog 1 x zou trainen en dat een nieuwe trainer de woensdag zou opvangen. Dit bleek een onhoudbare situatie, zowel voor SK Staden als voor mezelf. We hebben dan beslist om uit elkaar te gaan, in alle vriendschap wel te verstaan. De liefde voor SK Staden is er nog steeds, het is een club met een warm hart en een fantastische voorzitter. Ik ga dus regelmatig nog eens kijken.

VV: Je hebt zelf een carrière achter de rug als profvoetballer bij Club Brugge en Cadiz CF (nvdr. Cadiz speelde toen in de Primera División in de Spaanse competitie), werkte als mental coach bij o.a. KSV Roeselare, Panathinaikos Athene en Metallurg Donetsk. Je hebt dus ervaring aan de overkant, het mannenvoetbal. Hoe kijk je terug op de voorbije 4 jaar en op het vrouwenvoetbal in het algemeen?

Diego: Met gemengde gevoelens. Mannenvoetbal en vrouwenvoetbal hebben maar op 1 vlak iets gemeen: het spel. Voor de rest zijn de verschillen gigantisch. Topclubs in het mannenvoetbal hebben een onderbouwde en gedegen jeugdopleiding, topclubs bij vrouwenvoetbal, op enkele clubs na, hebben wel jeugdploegen, maar geen jeugdopleiding. Daar start alles mee. De rest is algemeen bekend in het vrouwenvoetbal: amateuristische besturen, sponsors à la “Buurtwinkel Vandenberghe”, speelsters zonder ambitie, geen geld, geen publiek, oubollig trainingsmateriaal en zo verder. Enkel bij sommige ‘topclubs’ in het vrouwenvoetbal zie je het anders. Dat is spijtig, maar het brengt het vrouwenvoetbal geen stap verder.

VV: Hoe zou je jezelf omschrijven als trainer?

Diego: Ik ben vooral iemand die op korte termijn een ommekeer kan teweegbrengen. Ik werk vooral op mentaliteit, winnaarmentaliteit, over-mijn-lijk-mentaliteit. Daarnaast sta ik voor zonevoetbal met pressie en een aanvallende ingesteldheid. Dat is ook de reden waarom mijn eerdere teams veel scoorden, maar tegelijk veel doelpunten slikten. Kijk, als je met een lijnverdediging speelt, dan heb je heel vaak buitenspelsituaties en voor een scheidsrechter, die alleen is, is dat moeilijk.

Het feit dat ik vaak confronteer, geen blad voor de mond neem is een methode die heel snel werkt, ik inspireer, maar na een bepaalde periode is die tactiek uitgewerkt. Bij de mannen duurt dat soms een paar seizoenen (die mannen worden er ook voor betaald, spelen voor de centen), bij de vrouwen gaat dat sneller voorbij door een gebrek aan ambitie. Ik maak de golven hoog, zeer hoog soms, ik laat ze surfen op hoge golven, maar de ambitie moet er voor zorgen dat men zelf weer bereid is om naar de volgende golf te zwemmen. Daar ontbreekt het bij de vrouwen aan.

Dus de successen zijn van korte duur. Dat merk je ook als je de uitslagen bekijkt: in het begin van het seizoen goede resultaten die dan halverwege het seizoen wegebben. Dat is de periode waarop de speelsters zelf moeten zwemmen naar de volgende golf. Als ik dat weer moet doen, dan wordt het lastig… Het vergt ook te veel van jezelf als trainer.

VV: Waaraan dient volgens jou in eerste instantie te worden gewerkt om het vrouwenvoetbal naar een hoger niveau te tillen?

Diego: Vooreerst moeten er veel meer inspanningen vanuit de K.B.V.B. worden geleverd om het vrouwenvoetbal te promoten, om jonge speelsters aan te trekken. Het probleem is dat de K.B.V.B. met een omzet van 27mio euro in 2010 nog een verlies boekt van 370.000 euro. Wel opvallend is dat er op de Houba Destrooperlaan 321 mensen werken, 321!!!, goed voor een personeelskost van ruim 12mio euro.

Hoeveel daarvan werken effectief aan vrouwenvoetbal? Het jaar daarvoor had men een bedrijfswinst van ruim 1,2mio euro. Hoeveel daarvan is naar vrouwenvoetbal gegaan? Ik kreeg onlangs nog 3 weken schorsing en een boete van € 200,00 voor vermeend protest aan het adres van de scheidsrechter. Zal men die € 200,00 herinvesteren in het vrouwenvoetbal of zal die dienen om een deeltje van de gigantische personeelskost bij de K.B.V.B. te betalen?

Door vrouwenvoetbal effectief te promoten worden extra speelsters aangetrokken. Speelsters die een goede opleiding moeten krijgen. De bond moet clubs verplichten enkel met gediplomeerde of ervaren trainers te werken, zodat een goede opleiding kan gegarandeerd worden. Speelsters moeten ook vroeger starten met voetbal, vanaf de leeftijd van 10 jaar. Nu starten veel speelsters pas op 16-jarige leeftijd. En dat is te laat…

Door een betere opleiding zal de kwaliteit op termijn ook verbeteren en kwaliteit betekent sponsors. Sponsors die de clubs in staat stellen speelsters beter te omkaderen. En een betere omkadering trekt ook weer nieuwe speelsters aan.

Het is natuurlijk allemaal theorie, maar alles vertrekt vanuit een theorie, een visie en daar ontbreekt de schakel.

VV: Wat denk je van de W.E.L.? (Women's Elite League)

Diego: Het initiatief kan alleen maar toegejuicht worden, maar het ontbreekt volgens mij aan ondersteuning, er is geen platform, geen draagvlak. Het draagvlak moet algemene ondersteuning zijn, want we mogen niet vergeten dat als we nu starten met de W.E.L., we enkel een beroep kunnen doen op de ‘topspeelsters’ van nu. Als er geen doorstroming is van onderuit, dan wordt het niveau van de W.E.L. binnen enkele jaren helemaal abominabel .

Club Brugge bijvoorbeeld is een club die het goed bekeken heeft, investeren in opleiding en in jeugd via de Club Academy, ook bij de dames. Ik ben helemaal geen Club-supporter, maar die hebben het goed bekeken. Er zit een visie achter. Het heeft geen zin om overal ‘topspeelsters’ aan te trekken, die geven er vroeg of laat de brui aan omdat de vriendin er niet meer speelt of dergelijke en waar staat men dan?

VV: Keer je nog ooit terug naar het vrouwenvoetbal?

Diego: Dat denk ik eerlijk gezegd niet. Tenzij een club aankomt met een ambitieus maar reëel plan. Het moet een club zijn met een deftige structuur en een jeugdafdeling die onderbouwd is. Dus, neen, ik denk het niet. Ik zal in elk geval niet zomaar meer in een verhaal stappen zonder background.

VV: Veel succes in elk geval. En dank voor het gesprek !

Diego: Dank u!